Православната црква и верниците на 12 април (по стар стил) го слават споменот на Светиот свештеномаченик Зинон, епископ на италијанскиот град Верона. Тој останал запаметен како непоколеблив бранител на православната вера во време на големи ереси и прогони.
Од сириски монах до епископ во Италија Светиот Зинон по потекло бил Грк од Сирија. Уште од своите рани млади години го избрал монашкиот пат, посветувајќи се на исцрпен труд и длабоко изучување на Светото Писмо.
Странствувајќи по разни манастири во потрага по духовно усовршување, светителот пристигнал во градот Верона во Италија, каде што одлучил да се насели. Неговиот благочестив живот и мудрост брзо биле препознаени од локалното население, по што жителите на градот едногласно го избрале за свој епископ.
Непоколеблива борба против ересите
Епископството на Свети Зинон се одвивало во исклучително турбулентен период за Црквата. Тогашните императори Константиј и Валент биле отворени покровители на аријанската ерес, иако истата била официјално осудена на Првиот Вселенски Собор во Никеја (325 година).
Со директна поддршка од царската власт, аријанците започнале суров прогон против православните христијани. Сепак, Свети Зинон:
Не подлегнал на притисоците: Цврсто и бескомпромисно опстојал на чистото православно учење.
Бил плоден автор: Во одбрана на верата, тој оставил богато пишано наследство, пишувајќи вкупно 16 опширни и 77 кратки духовни поуки.
Историска белешка: Иако во одредени извори се наведува дека светителот се упокоил околу 260 година, црковната хронологија и историските факти недвосмислено покажуваат поинаку. Со оглед на тоа што тој активно се борел против аријанството (кое се појавува во 4 век) и дејствувал за време на императорите Константиј и Валент (кои владееле кон средината на 4 век), неговото вистинско упокојување се случило кон крајот на 4 век, поточно околу 371 или 380 година.
Чудото со поплавата од 558 година
За светоста на Зинон сведочи и едно големо чудо кое се случило долго по неговата смрт, а кое детално го опишува Свети Григориј Двоеслов.
На самиот ден на празникот на Свети Зинон во 558 година, се излеале реките Тибар и Атесис (Адиџе), предизвикувајќи катастрофална поплава во Верона. Разорната вода стигнала сè до храмот посветен на светителот, достигнувајќи висина дури до црковните прозорци.
Но, тогаш се случило чудо – иако вратите на храмот биле ширум отворени, водата воопшто не навлегла внатре. Водената стихија застанала пред самиот влез, блокирана како од невидлив ѕид, заштитувајќи го светилиштето и верниците во него.
