Хибернацијата е фасцинантен пример за прилагодување на животните на студот и недостигот од храна. За време на зимскиот сон, нивниот метаболизам се забавува, срцето бие побавно, а телесната температура значително паѓа. Мечките, иако најпознати хибернатори, имаат „лесна“ форма на зимски сон – можат да спијат до седум месеци, но лесно се будат и одржуваат релативно висока телесна температура.
Бремените мечки се породуваат среде зимата, а црните мечки дури ја одржуваат јачината на коските со уникатно рециклирање на калциум. Верверичките се вистински стратези: кријат храна, прават лажни дупки за да ги заштитат залихите и несвесно придонесуваат за раст на шумите. Ежовите акумулираат масти и го забавуваат срцевиот ритам од 190 на 20 отчукувања во минута, додека дрвната жаба буквално замрзнува до 70% од водата во телото и се „одмрзнува“ кога се затоплува.
Јазовците спијат заедно во сложени подземни гнезда, а рибите го забавуваат метаболизмот или произведуваат антизгрутчувачки протеини за да преживеат екстремен студ. Некои животни, како ирвасите и птиците преселници, мигрираат илјадници километри наместо да хибернираат. Климатските промени го менуваат времетраењето на зимскиот сон – потоплите зими го скратуваат периодот на хибернација кај мечките и ежовите, што создава ризик од недостаток на енергија и храна. Хибернацијата открива неверојатна прилагодливост на животните и инспирира научници ширум светот да проучуваат уникатни стратегии за преживување.
